Hardlopen tot je niet meer kan

Barbara Karel
30 jun 2021

Als ik afgelopen jaar zou moeten omschrijven dan zou ik dat doen aan de hand van een flinke run, een marathon.

Het was een pokke-eind hardlopen, maar we hebben de finish gehaald. Veel mensen vinden het saai dat hardlopen. Ik ben er dol op.

Hardlopen is lekker, ik doe het al jaren. Voor mij is het een heerlijke uitlaatklep om mijn hoofd te resetten en mijn energie op te laden. Als ik ren, dan denk ik alleen maar aan hoe ik verder kan kan komen, of nog sneller kan zijn… Het is leuk om mezelf over die volgende streep te trekken, door mijn looptechniek te verbeteren, mijn lijf sterker te maken, maar ook mijn wilskracht te trainen. Als je aan het rennen bent, komt er altijd een moment dat je er klaar mee bent, dat je wilt stoppen. Daar doorheen rennen geeft een kick, die kick is verslavend.

En zo is het ook afgelopen jaar gegaan. Die fokking pandemie, er waren zoveel momenten dat ik eigenlijk de puf niet meer had.

Met zijn vijven thuis, lockdown 1, lockdown 2…het was een lange rit. De kids gerust stellen, helpen met online school, iedereen 24/7 in elkaars aura, de onzekerheid van waar de toekomst naar toe gaat, familie verloren aan Covid, het opgesloten gevoel, de verdeeldheid in wereld. Er was zoveel om over na te denken. En ik ben een denker, mijn hersens denken altijd, zélfs als ik klaplam ben. Extra minpuntje aan mijn hersens, mijn hoofd raakt snel vol als er veel negativiteit is en ik vind het reuze lastig om dingen los te laten.

Afgelopen jaar voelde als een marathon. Een run waar het einde maar niet van in zicht kwam. Waar je tijdens het hardlopen keer op keer denkt ‘ik kan niet meer’.

Maar gelukkig wist ik elke keer toch weer ergens een beetje energie en inspiratie vandaan te vissen om verder te gaan. En nu zijn we bij de finish. Met we bedoel ik mijn gezin. Apetrots op mijn kinderen hoe zij afgelopen jaar gebikkeld hebben. Volhardend, hun best hebben gedaan om er alles uit halen wat er in zat. En het is gelukt, het zijn vechters en ze hebben gewonnen! En evenzo trots op mijn man, die al dik een jaar fulltime thuis werkt in de slaapkamer, achter zijn computer. Van Artist Manager die wekelijks naar concerten en toffe music studio’s ging, tot call-manager en zoom-specialist. Alleen maar in de slaapkamer online dingen regelen, dag in dag uit. Ik vind het knap. Hij is een échte eindbaas, want ik was al lang woest geworden.

En ik? Ik ben ook best trots op mezelf. Alhoewel dat gek is van jezelf te zeggen. Maar net als bij mijn rondjes hardlopen, heb ik ook over afgelopen jaar een goed gevoel. Het was mentaal zwaar, soms jankend, of woest, maar ik ga met opgeven hoofd over de eindstreep. Ondank alles ben weer ik gegroeid. Als voice-over, als mens, als moeder. De laatste weken waren een heuse eindsprint, zowel in de studio als in het dagelijks leven. Tjemig wat een drukte. En nu moe, maar voldaan.

Dus duikpak aan een gaan met die banaan! Naar onze familie aan de andere kant van de wereld. Niks moeten, geen verplichtingen, geen zorgen, geen negatieve energie, geen vermoeidheid. Met mijn ass en gezin onder een palmboom, zònder MiC en met duikbril. Het is even nodig. Deze run was intens en hard, de inspiratie is even op. Nu tijd voor opladen tot the max.

Wil je weten wat ik dan uitvreet daar? Follow me here.

En zien wat ik het afgelopen jaar allemaal voor prachtigs heb ingesproken? Check deze!

Fijne zomer y’all!

Barbara