Corona-crisis, het is me wat… helemaal als je kind bent.

Barbara Karel
20 apr 2020

Caramba, wat is er veel gebeurd de laatste tijd. Die Corona-crisis maakt veel in me los.

En wat heb ik een boel gedachtes en gevoelens. Van hele lelijke gedachtes tot tomeloze positieve energie. Van elke ochtend sporten tot het leeg drinken van een hele fles Gin. En ik zit al weken aan te hikken tegen het schrijven van een blog.

Mijn hersencellen pingpongen de hele dag heen weer als een kogel in een flipperkast.

Nu de zesde week van ‘thuis-zijn-met-zijn-vijven’ aangebroken is, hebben we gelukkig een duidelijk Corona-crisis ritme. ‘s Ochtends doen de kinderen hun thuiswerk en is Amir de beschikbaar als papa AKA meester/juf, zodat ik kan inspreken in de studio. En na de lunch draaien we de rollen om, dan installeert Amir zich in mijn studio zodat hij zijn calls kan doen en zit ik beneden met mijn laptop voor de randzaken en ben ik mama en entertainer.

Ik weet niet of jij kinderen hebt, maar wij hebben er drie. Een van twaalf, een van elf en een van acht. Het zijn slimmerds en lieverds en ze doen hun thuiswerk inmiddels redelijk zelfstandig. Dat had overigens nog wel wat voeten in aarde, maar nu ze weten hoe het moet, gaat het een stuk soepeler dan in het begin. Kwestie van wennen, er in duiken en leren op een andere manier leren. Eigenlijk was de beginfase best interessant.

Nu ze eenmaal gewend zijn en dat thuiswerken dus geen leuke uitdaging meer is, dient zich het volgende probleem aan: het besef dat ze toch echt wel hun vrijheid kwijt zijn.

Regelmatig heeft er iemand een onbestemde woedeaanval of huilbui.

Die heb ik overigens ook. Tja, ik kwam net uit een soort van burn-out en was vlak voor de Corona-crisis begonnen met een behandeling bij de GGZ-medewerker. Over mindfulness, rust en prioriteiten stellen. Ik zat er net lekker in. Je snapt dat zo’n ommezwaai als deze er dan wel in hakt. Mijn stresscellen staan weer op scherp en exploderen iets vaker dan gewenst. Wat zich uit in een snauw naar manlief of de buren, intense boosheid op dat kutvirus en in een zucht naar alcohol. Waar ik uiteraard niet aan toe geef, want dan zou ik nu (9AM) al een Gintonic zitten.

Terwijl ik hier probeer deze blogpost te schrijven heb ik een verdrietige puber aan aan tafel. Hij kan zo erg zijn ei niet kwijt. Het is echt zielig. Tuurlijk vind ik het pittig om die apies de hele dag om me heen te hebben, want werken is een crime op deze manier, de entertainment-koek is op, en als juf hebben ze me nooit gemogen. Maar wat ik nog veel zwaarder vind is om te zien hoe deze Corona-crisis bij hun mentaal zijn werk doet.

Ik zie en lees de vraagtekens elke dag in hun ogen en voel de spanning in hun lijf. ‘s Avonds vallen ze slecht in slaap door alle kopzorgen en de geruststellende woorden van papa of mama ‘Het komt heus allemaal snel goed’ hebben inmiddels hun kracht verloren, want 6 weken is op een kinderleven echt een eeuwigheid! En omdat deze hele toestand nou al zo lang duurt krijg ik die zorgen en verveling met ‘weer een rondje fietsen door de duinen’ echt niet meer weg.

En nee, bij ons thuis mogen ze niet de hele dag gamen. Maar alleen knutselen, kleien, verven, puzzelen, trampoline springen, stoepranden, lezen, bakken, verstoppertje spelen, Nerfen, kamers veranderen, opruimen, zelf smoothies maken, vissen, eitjes bakken, Pokemons vangen, yahtzeeën, elkaar klieren, hutten bouwen, overnachten in de woonkamer, ijsjes eten, stofzuigen, met de ratjes spelen, helpen wasvouwen en rondjes fietsen gaat op den duur toch echt vervelen.

Vervelen is natuurlijk helemaal geen slecht ding, want dat wakkert de creatieve geest aan, maar als de creative geest door de Corona-crisis geen ruimte krijgt om zich te ontplooien implodeert hij en dat is nu aan de gang. Steeds frequenter weten we niet meer hoe we er mee om moeten gaan. En niet eens wij ouders, maar onze kinderen zijn er echt fakking klaar mee.

Daar komt bij dat ieder mens en vooral ook ieder kind zijn eigen ‘ruimte’ nodig heeft. En dan bedoel ik niet letterlijk zijn of haar eigen slaapkamer, maar zijn eigen ruimte om te ontwikkelen, zijn eigen aura om gedachtes en gevoelens in kwijt te kunnen. En nu zitten we de hele tijd in elkaars aura. De ruimte oftewel vrijheid voelt als echt weg.

Elke middag gezellig met zijn allen lunchen is na 6 weken echt niet gezellig meer….

Je voelt wel wat ik bedoel toch? Die monsters willen gewoon face to face lachen met hun vrienden, in real-life nieuwe tricks leren van hun sportleraar zodat ze kunnen vragen wat ze beter kunnen doen. En een meester die vol overgave en spanning vertelt over hoe het nou écht was in de Tweede Wereldoorlog…

Wij als ouders kunnen daar niet tegen op, al doen we nog zo ons best. En ja natuurlijk hebben we het gezellig en doet iedereen zijn best, maar zwaar is het wel. Ik ben bang voor stille depressies, bij volwassen, maar ook bij kinderen. Nu wordt er inmiddels weer gelachen hoor, maar hoe lang houden we het nog vol?

Dus hup, open die scholen, al is het maar een halve klas per dagdeel vanwege de anderhalvemetersamenleving. Ze hebben inspiratie en een reallife social leven nodig. Dat zal een heel gedoe worden, maar ik geloof wel dat dat beter is, helemaal op de langere termijn.

Zo en dan nu die Gintonic.

Knipoog,

Barbara

 

Inspirerend? Deel dit bericht!